Angst om de angst

Uit de (nog niet zo’n) oude doos

Vol overgave sta ik daar mijn partij te spelen tijdens het NK. Een fit lijf, voldoende doorzettingsvermogen, techniek, controle, alles.

Zoals altijd stijf van de spanning. Tegen twee tegenstanders sta ik te spelen, de moeilijkste tegenspeelster ben ikzelf. Ook heb ik ooit een NK gemist, want ik kon de hele nacht niet slapen. Ik vond dat heel erg, want ik liet ook mijn team in de steek. Dat vond ik eigenlijk nog het allerergste.

En waarom ook?

De angst om de angst.
De angst om te verliezen of de angst om niet te winnen?

Het is maar tennis Lin. Hoevaak heb ik dit niet tegen mezelf gezegd. De kuiten die opspeelden door de spanning, klap ik erdoor of niet tijdens de wedstrijd. Zelfs een paniekaanval in een wedstrijd. Janken geblazen.

Ik heb veel bereikt met mijn enorme doorzettingsvermogen, maar door faalangst ook veel niet. Ik heb me er nooit door laten leiden, want eens wordt het minder hoopte ik. Hoeveel heb ik niet getraind om de spanning onder controle te krijgen…..

[Deze faalangst komt ergens vandaan. I know.]

Als je je laat leiden door angst, dan kom je nooit verder. Ok, niet alleen met dat getennis, maar veel vond ik spannend. Ben ik bijv. wel leuk genoeg of de laatste: ben ik wel goed genoeg.

Ben ik wel goed genoeg? Nu weet ik wel beter.

Ik ben zeker goed genoeg. En sterker nog: Ik doe er toe!

Als je je laat leiden door je angsten, kom je niet veel verder. Durf het aan te gaan, door bijv. een fout te maken, dan kom je veel verder in je (zakelijk) leven. Zij mogen er zijn, ze zijn er in een mildere vorm om je focus te geven.

Herkenbaar?